شعر هايم را نثارت ميکنم               

                            تا که دنيا را پر از گندم كنی 

عشق را همراه با هر خوشه ای                  

                                    در جهان ارزانی مردم كنی

نان در آری از تنور عاشقی    

                                    خويش را در پخت آن هيزم كنی

گاه انگوری كنی در اين مسير 

                                    گاه خود را ساقی و گه خم كنی 

نان خالی در كنار جام پر

                                    اولی را همره دوم كنی

نانوا می باش و ساقی همزمان

                                   تا مبادا زندگی را گم كنی

                                                                                                               ارادتمند: ژوپي

                                   

                   

 

  
نویسنده : ژوپی ; ساعت ۱٠:٤٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۳/٢
تگ ها :